(Ik ben deze week in Gülyazi geweest, één van de dorpen in het district Uludere waar bij een bombardement door het Turkse leger 35 dorpsbewoners omkwamen. Lees hier een stuk dat ik erover schreef voor het ANP, en twee andere blogjes hier en hier.)
Vroeger, zegt één van de …
En daar zat ik dan, in een café in Istanbul met een boek in mijn handen en tranen in mijn ogen. Het was het verboden boek van Ahmet Şık. Ik had het net gekocht, en wilde het zó graag lezen. Maar de eerste twee pagina’s duurden al een uur, en ik werd er gek van: ik …
‘Nog minstens een uur?’, vroeg ik wanhopig. ‘Weet u het zeker? Het kan niet waar zijn! Ik wil niet verder in deze trein! Ik ben opgestapt in Diyarbakir, alsjeblieft, ik kan niet meer!’
De trein ging langzaam, en koerste aan op een station. Maar nog stééds niet het station van Adapazari, de bestemming die ik in gedachten had. De tijd: één …
Het moeilijkste aan in het buitenland wonen
Er wordt mij natuurlijk vaak gevraagd of ik Nederland mis nu ik in Turkije woon. Nee, niet het land, maar wel de mensen. Niet Nederlanders in het algemeen (en zelfs minder nu ik ze van een afstandje wat beter heb leren kennen), maar mensen die dichtbij me staan. Mijn familie, die me al veertig jaar kent. Vrienden die ik heb …
‘Zijn er Engels kennenden?’ Die zin gebruik ik wel eens als voorbeeld als ik wil uitleggen hoe anders de structuur van Turkse zinnen is dan ik als Nederlandse gewend ben. De zin is een letterlijke vertaling van de Turkse manier om te vragen of er iemand is die Engels spreekt. Jaren geleden wist ik dat niet, en stelde ik zo’n …
‘Het is lekker weer nu, dus je hebt geen hout meer nodig voor de verwarming, toch?’, riep ik uit het raam naar één van de vrouwen uit de buurt die hout aan het hakken was. Ik wist wel waarom ze hakte, ik vroeg het puur om een gesprek te beginnen. ‘Het is voor de barbecue’, riep ze terug, ‘Waarom kom …
De poetsvrouw die ik verdiende
‘En nu alsjeblieft even óphouden met praten, en luísteren!’ Ik kan nauwelijks geloven dat ik zo uitval. Tegen mijn schoonmaakster nog wel. Maar er is nu toch echt een grens overschreden. De schilderijen zijn nog hartstikke stoffig, er zitten nog haren in het afvoerputje van de douche, de ramen zijn niet goed schoon, ik zie een vlek op het kleine …
‘In deze ruimte’ – en de gespierde man knipt het licht aan – ‘kun je crunch-lessen volgen, en yoga, en pilates of aerobics.’ Ik wil geen yoga, pilates of aerobics, and wat is crunch in godsnaam? Iets met spieren, begrijp ik. Ik vraag waar het zwembad is. ‘We hebben geen zwembad, maar dit is wel het grootste sportcentrum aan de …
De trein, die is niet ouderwets. Ik zou zelfs zeggen: die is modern en comfortabel, en de zitplekken zijn ruim. Toch geeft reizen per trein me altijd een ouderwets gevoel. Het geluid van de wielen op de rails! De lawaaierige en nog altijd een beetje enge verbindingsstukken tussen de wagons! Het zicht op de voorste wagons als de trein een …
Ik was kapot na het reizen, na de hele dag Turks praten en na te veel nieuwe gezichten. Het laatste bezoekje dat Rosarin en ik brachten was naar nog één familie in het dorp. De tv stond te hard, de koffie was niet best en het gesprek duurde en duurde maar – en werd grotendeels in het Koerdisch gevoerd, dus …
follow: Connect with me RSS Tweet with me
Recente reacties