We tellen zo’n tachtig doden afgelopen week. Op woensdag vroeg in de ochtend werden 24 soldaten door de PKK gedood, een dag eerder kwamen er ook al vijf om, en nu zit het Turkse leger achter de PKK aan en dat heeft tot nu toe aan zo’n vijftig mensen het leven gekost. Dit kan niet anders dan tot nog veel meer doden leiden. Maar dat lijkt politici niet veel te kunnen schelen.
Ik zie het gebeuren en hoe meer ik erover nadenk, hoe meer verbijsterd ik raak. Iedereen met een beetje gezond verstand kan bedenken dat je geweld niet met geweld kunt bestrijden. Als een kind een ander kind een klap geeft, moedig je die kinderen dan aan elkaar steeds harder en harder te meppen om het vechten te laten stoppen? En breng je wat extra kinderen in als het geweld uit de hand loopt, om ook een potje mee te vechten? Elke vader of moeder die dat doet, zou van slecht ouderschap beschuldigd worden, maar van politici wordt het geaccepteerd. Terwijl er in een oorlog wel wat meer op het spel staat dan een bekrast wangetje of een blauw oog.
Trots
Waarom komt niemand in opstand tegen deze spiraal van geweld? Niet zo’n moeilijke vraag. Turken worden opgevoed met het idee dat het goed is voor je vaderland te sterven. De gewelddadige strategie van de staat betwijfelen, is ondenkbaar en staat zowat gelijk aan verraad. Ouders zijn vaak zelfs trots als hun zoon is gesneuveld voor het land. Zou de regering echter niet vooral verantwoordelijkheid moeten laten zien en het volk niet meteen het geweld moeten geven waar het om schreeuwt, maar in plaats daarvan alles moeten doen om het geweld te stoppen? Zelfs als dat betekent géén wraak nemen? Dat zou inderdaad moeten gebeuren, vind ik. En wel nu. Niet alleen omdat het altijd goed is een stap richting vrede te nemen, maar ook omdat er voorlopig geen verkiezingen op het programma staan.
Maar de regering is niet moedig, en dat maakt het voor mij duidelijk dat er geen werkelijke interesse is in het beëindigen van het conflict. Bij beide partijen niet, overigens. De PKK slaat hard toe in de week dat een parlementaire commissie het overleg begint over een nieuwe grondwet die de Koerdische kwestie deels kan helpen oplossen. Dat verzwakt de positie van de Koerdische parlementariërs in de commissie. De PKK onderhandelde in het geheim met de staat, maar dat overleg werd afgebroken en de PKK kan het niet verkroppen buiten spel te staan. Behalve dat, is het natuurlijk een organisatie die heeft gekozen voor maar één optie: geweld. Ze willen overleven, ze willen worden gehoord, en er staan ze geen andere middelen ter beschikking dan dood en verderf. Als de PKK haar wapens neerlegt, betekent dat automatisch het einde van haar bestaan.
Kracht
Dat is niet het geval voor de staat. De staat staan meer middelen ter beschikking. Een staat die het geweld stopt, graaft niet haar eigen graf. Integendeel: ze wint aan kracht. Uiteindelijk gaat het er niet om wie begonnen is met het geweld en wie dus het ‘recht’ heeft zich te verdedigen, maar wie er moedig genoeg is ermee te stoppen en het gesprek over vrede te beginnen. Is het geen tijd de regering wakker te schudden en zo’n moedige stap te verwachten? Of zelfs te eisen?
Fréderike,
Wat heb je dit weer prachtig onder woorden gebracht. Inderdaad vreemd dat een regering dit niet zelf bedenkt, niet hier kiest voor de weg die jij beschrijft. Geeft meer kans op een win-win situatie.
Groet Anna
Inderdaad! En achter het vreemde dat een regering dit niet zelf bedenkt, staat de realiteit van de dubbele agenda van deze regering. Want het bereiken van een echte vrede op basis van een echte oplossing van de zogenaamde Koerdische kwestie in Turkije is (zoals dat in het verleden nooit het geval was) ook tegenwoordig geen doel van de Turkse staat of de huidige AKP-regering. De dubbele agenda heeft met twee zaken te maken. Enerzijds met het feit dat de staat en de regering op alle mogelijke manieren het feit proberen te versluieren dat ze niet van plan zijn de Koerdische kwestie echt op te lossen en dat zij de grootste belemmering vormen die een mogelijke echte oplossing van de kwestie in de weg staat. En anderzijds heeft de dubbele agenda te maken met het feit dat de staat en de regering samen d.m.v. hun propagandamachines en specialistische leugencampagnes proberen iedereen wijs te maken dat zij meer dan wie dan ook (zelfs nog veel meer dan de Koerden zelf) willen dat de Koerdische kwestie echt wordt opgelost. Maar feitelijk is hun ‘oplossing’ een pseudo-oplossing. D.w.z. iets dat de schijn van een oplossing moet wekken maar dat het lot van het Koerdische volk in essentie onveranderd laat. En deze zogenaamde oplossing van de regering laat zich in het kort als volgt omschrijven: De oplossing van de Koerdische kwestie is gebaseerd op 1 (Turks) land, 1 (Turkse) staat, 1 (Turkse) vlag, 1 officiële taal (Turks), waarbij de Koerden bovendien niet als een individuele natie worden erkend maar als slechts één van de onafscheidelijke onderdeeltjes van de ‘grote’, ‘machtige’ Turkse natie worden beschouwd. Dit is echter een nieuwe manier van ontkenning van de nationale status van de Koerden en de daaruit voortvloeiende rechten van de Koerden. Het is een ontkenning van het land Koerdistan, een ontkenning van het recht op zelfbeschikking (ook in de vorm van de stichting van een onafhankelijke nationale Koerdische staat). Ontkenning van de nationale status van de Koerden betekent zoals herhaaldelijk uit de praktijk blijkt ook ontkenning van de Koerdische nationale vlag. En als je openlijk vóór het recht op onderwijs in de eigen moedertaal bent, dan moet je vanaf dat moment niet meer zo zeker zijn van je leven of je bestaan. Enz.. Dat overkwam bijvoorbeeld een aantal vakbonden waaronder Egitim-Sen. Deze is een van de vakbondsorganisaties die jarenlang en ook vandaag onder druk werden en worden gezet omdat zij openlijk pleiten voor het recht van de Koerden om in hun eigen taal, in het Koerdisch onderwijs te genieten. De huidige regering heeft op allerlei manieren en met verschillende middelen getracht om de vakbond Egitim-Sen te verbieden en om zeep te helpen. Door de strijdbaarheid van de vakbondsleden is dat de regering tot nu toe weliswaar niet gelukt, maar het een en ander zegt wel het nodige over de aard en intentie van deze regering t.a.v. de vakbeweging en m.b.t. de vrijheid van meningsuiting en de Koerdische kwestie.
Je kunt voor of tegen geweld zijn maar in de realiteit van Turkije en o.a. Turks-Koerdistan is geweld een van de feitelijke gegevenheden in de politieke/politiek militaire/politiek diplomatieke verhoudingen en interacties tussen de Turkse staat, regering en leger aan de ene zijde en de Koerdische strijdkrachten (PKK en haar nevenorganisaties) aan de andere zijde. Dat was zo en dat blijft voorlopig ook zo.
Op een van je recentelijke artikels (waarin jij de PKK een afscheidingsbeweging noemde) had iemand commentaar geleverd dat bestond uit een halve zin: “…geen afscheidingsbeweging maar terroristen…” of iets dergelijks. Dat is een groot probleem. Zo worden ook de meest passivistische personen en bewegingen genoemd als zij ook maar een beetje voor de rechten van de Koerden of andere onderdrukte groepen opkomen. Sterker nog, voor heel veel Turken is het genoeg dat iemand een Koerd is om hem of haar als terrorist te beschouwen. Voor deze Turken is het ook ‘duidelijk’ dat de PKK een terroristische organisatie is die door het imperialistische Amerika en het zionistische Israel wordt gefinancierd en gestuurd. Voor deze Turken is de PKK de grootste boosdoener en oorzaak van alle geweld, dood en verderf. De PKK is voor deze mensen ook de oorzaak van het hele Koerdische probleem(!). Terwijl het een feit is dat vóór de stichting van de PKK er al lang het militaire geweld van de Turkse staat tegen de Koerden was. Terwijl het een feit is dat de PKK ontstaan is in de strijd tegen het nietsontziende, teugelloze, fascistische geweld van de Turkse staat tegen met name het Koerdische volk.
Breder historische kennis, dieper politieke inzicht, een scherpere analyse van de openlijke en bedekte verhoudingen en een betere notie van de bovenbeschreven dubbele agenda van staat en regering zijn vereisd om de aard, positie, rol en missie van de PKK als ook de manouvres van de PKK in de hele constellatie van feiten en omstandigheden beter te begrijpen en juister te waarderen. Dan zal ook blijken dat de PKK behalve de optie van het geweld ook andere opties heeft. Namelijk bijvoorbeeld de optie van politieke diplomatie. Maar ook bijvoorbeeld de optie van indirecte parlementaire strijd d.m.v. civiele Koerdische parlementariërs die een warm hart aan de PKK toedragen en die niet al te weinig in aantal zijn. En vergete men ook niet dat de PKK vooral ook een brede volksbeweging vertegenwoordigt, die ook politiek zeer relevant is. De PKK is niet maar een verkapte organisatie met slechts een paar duizend gewapende strijders en enkele tienduizenden aanhangers. De PKK is qua kwantiteit en kwaliteit veel en veel meer dan dat. De tegenstanders doen pogingen om de PKK voor te stellen als een klein onbeduidend gewapend clubje van domme, zielige armoeleiers die niets anders kunnen dan een beetje schieten… Maar dat is propaganda en zelfbevrediging.
De propaganda van de staat, van de regering en van premier Erdogan die zelf meester is in de wetenschap en techniek van liegen en bedriegen, luidt: De bestaansreden en bestaansdoel van de PKK is geweld, moord en verderf. Geweld is de enige taal van de PKK. Dit is een zeer grote leugen. De PKK pleit op zijn minst sinds zo’n 20 jaar voor een politieke oplossing van de Koerdische kwestie. In dat proces van 20 jaar heeft de PKK talloze malen een wederzijdse staakt het vuren aan de Turkse staat geboden. Het was de Turkse staat zelf die zich daartegenover alleen maar arrogant en gewelddadig heeft opgesteld en gedragen. De reden waarom de laatste onderhandelingen met de PKK werden afgebroken is dat de PKK terecht geen genoegen heeft willen nemen met de bovenbeschreven pseudo-oplossing, die in feite een vorm zou zijn van de voortzetting van het probleem. Wat voor een slappe vertegenwoordiger van een strijdbaar volk zou de PKK zijn als zij zou heulen met de Turkse staat en het Koerdische volk zou verraden??????????!!!!!!!!!!!!!:)